Μπορεί στις πολιτικές δημοσκοπήσεις καταλληλότερος πρωθυπουργός να είναι ο “Κανένας”, ωστόσο στις χριστουγεννιάτικες δημοσκοπήσεις, ο “πρωθυπουργός των γιορτών”, είναι το μελομακάρονο.

Εάν ήταν κόμμα, θα σχημάτιζε κυβέρνηση με αυτοδυναμία, αφού σε έρευνα γνώμης της Opinion Poll το μελομακάρονο συγκεντρώνει το 62,2% των ψήφων.

Ο κουραμπιές είναι στην αντιπολίτευση, με ποσοστά λίγο υψηλότερα από όσα είχε ο ΣΥΡΙΖΑ στις επαναληπτικές εκλογές του 2023, δηλαδή 19,7%.

Οι δίπλες είναι κάτι σαν το ΚΚΕ της ζαχαροπλαστικής, αφού συγκεντρώνουν το 8,9% των ψήφων των γλυκατζήδων.

 

 

Ξεκάθαρες διαχωριστικές γραμμές

 

Πέρα από την πλάκα, το δίλημμα “μελομακάρονο ή κουραμπιές”, για πολλούς είναι πιο σοβαρό από τα εκλογικά διλήμματα, ιδίως αυτές τις ημέρες.

Αλλωστε, οι διαφορές μεταξύ των δύο αγαπημένων γλυκών είναι ξεκάθαρες, πολύ περισσότερο από τις διαχωριστικές γραμμές μεταξύ κομμάτων που κατά καιρούς έχουν εφαρμόσει τις ίδιες πολιτικές ή έχουν συγκυβερνήσει.

Ξεκινάμε από τα βασικά: Το μελομακάρονο είναι κατάλληλο για vegetarians, αφού δεν περιλαμβάνει καθόλου ζωϊκά λίπη. Σιμιγδάλι (ή αλεύρι), ελαιόλαδο (ή ηλιέλαιο), μέλι, καρύδι, πορτοκάλι, κανέλλα, γαρύφαλλο, άντε και λίγο μοσχοκάρυδο.

Οι φανατικοί vegans μπορεί να μην το αγγίξουν, αφού θεωρούν και το μέλι ζωικό προϊόν, αν και τα περισσότερα (άκρως ποιοτικά) μελομακάρονα… δεν έχουν μέλι, αλλά ένα σιρόπι ζάχαρης. Αλήθεια! Ασχέτως εάν ακόμη και μεγάλα, πασίγνωστα ζαχαροπλαστεία δεν τολμούν καν να το αναφέρουν! Με μια ερώτηση όμως (ίσως και επίμονη) θα σας πουν την πραγματικότητα. Και δεν είναι κακό. Αντιθέτως, έτσι παρασκευάζεται συνήθως το συγκεκριμένο γλυκό…

Αλλά για όσους  επιμένουν στο μέλι, κυκλοφορούν vegan υποκατάστατα μελιού, όπως το σιρόπι σφενδάμου, το νέκταρ αγαύης και το χαρουπόμελο.

Από την πλευρά του ο κουραμπιές στην παραδοσιακή εκδοχή του, το θέλει το βουτυράκι του. Αιγοπρόβειο, αγελαδινό ή ακόμα καλύτερα μια μίξη και των δύο για πιο μερακλίδικες γεύσεις, όπως συνιστούν κάποιοι σεφ.

 

Από το kurabiye στον κουραμπιέ

 

Για όσους έχουν αναρωτηθεί από πού βγαίνει η λέξη κουραμπιές, η πιο συνήθης απάντηση είναι από το τούρκικο kurabiye, που με τη σειρά του προέρχεται από το αραβικό qurabiya.

Όπως γράφει στο ιστολόγιό του ο συγγραφέας Νίκος Σαραντάκος παρόμοια γλυκά και με παρεμφερή ονόματα βρίσκουμε όχι μόνο στα τούρκικα αλλά και σε άλλες γλώσσες της περιοχής, όπως το αζέρικο ghorabiye.

Mια κατάδυση στο ίντερνετ, μας βρίσκει τον αλβανικό kurabie, το περσικό ghorabieh και πάει λέγοντας.

Ο κουραμπιές, στις διάφορες εκδοχές του, είναι δημοφιλής στις κουζίνες όχι μόνο της εγγύς Ανατολής, την Οθωμανική και την Αραβική, αλλά και σε όλα τα Βαλκάνια. Η χάρη του φτάνει ως την Κριμαία των Τατάρων (που το φτιάχνουν με βούτυρο ghee) και φυσικά στο Αζερμπαϊτζάν του Καυκάσου και την πόλη Ταμπρίζ του βορειοδυτικού Ιράν.

 

Ποιοι υποτιμούν τον κουραμπιέ;

 

Δυστυχώς όμως, η λέξη κουραμπιές έχει και υποτιμητική χροιά.

Παλαιότερα αναφερόταν στον απόλεμο και “άκαπνο\ο” στρατιωτικό, εκείνον που προτιμά να μένει στα μετόπισθεν, αφήνοντας τους άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα.

Μπορεί σήμερα να έχουμε ξεχάσει αυτή τη σημασία, αλλά έχει επιβιώσει η μεταφορική χρήση της λέξης κουραμπιές, με αναφορά στο “βουτυρόπαιδο”.